Proza a groza: Pogorielski Antoni

Pogorielski Antoni, właściwie Aleksiej Aleksiejewicz Pierowski to jeden z prozaików rosyjskich tworzących na przełomie XIX i XX wieku. Po raz pierwszy spotkałam się z tym autorem czytając "Opowieści niesamowite z prozy rosyjskiej". Jako, że książka niezwykle mnie zafascynowała chcę stworzyć krótki cykl traktujący o kilku autorach, tych mniej znanych, a jakże istotnych, których nowele poznałam czytając " Groze i niesamowitość w prozie rosyjskiej XIX i początku XX wieku", nurtu fantastyczno - niesamowitego, który poprzez swą synkretyczność jest na tyle obszerny, że stanowi ciekawe pole w badaniu twórczości dotąd nieznanych autorów.

Aleksiej Aleksiejewicz Pierowski oprócz pisania był także doktorem filozofii i filologii, a także uczestnikiem wojny 1812, później zaś został urzędnikiem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Właśnie dzięki temu stanowisku i pobytowi w Dreźnie zapoznał się z poetycką opowieścią Hoffmanna, z którym według wszelkich źródeł miał okazje zapoznac się osobiście. Możliwe, że właśnie osoba Hoffmanna sprawiła, że Pietrowski tak mocno zainteresował się; wręcz pokochał litereture. Prawdziwy przełom nastąpił jednak wraz z wydaniem dzieła, Lafertowska Makownica, które szybko zosatło uznane w kręgach literatów i przetłumaczone na język francuski. Właśnie ta nowela została włączona do opowieści "Sobowtór, czyli moje wieczory w Małorusi". Mało kto wie, ale własnie opowiedania zamieszczone w tej książce bardzo przyczyniły się do rozwoju rosyjskiej literatury, głównie prozy fantastycznej, mocno czerpiącej z wierzeń i podań ludowych. Zresztą to on pierwszy przed Gogolem siegnął do fantastyki ludowej, przekazów często tylko oralnych. Pierowski nie tylko na tej płaszczyźnie okazał się prekursorem, to on jako pierwszy wprowadził model sobowtóra czy "małego człowieczka", którym w "Lafertowskiej Makownicy" był Onufrycz, pobożny dobry człowiek. Aleksiej to także autor klasycznej, czołowej bajki dla dzieci "Czarnej kury". Dopiero po nim inni pisarze zaczeli tworzyć dla dzieci. Pionier Pierowski to bez wątpienia człowiek, który osiągnął najwięcej w tych latach i stworzył najwybitniejsze dzieła w prozie rosyjskiej lat dwudziestych. Każdy kto zada sobie tród przeczytania "Lafertowskiej Makownicy" będzie zszokowany precyzją, interesującą budową i trzmającą w napięciu fabułą, a także grą psychologiczną między bohaterami.

Każdy kto chce dowiedzieć się czegoś więcej o autorze powinien sięgnąć po "Kulture Rosji przełomu stuleci (XIX-XX): życie intelektualne, sztuka, literatura" - Krzysztofa Cieślika i Józefa Smaga lub po "Antoni Pogorielski. Życie i twórczość na tle epoki" także Józefa Smaga.