Metaliczny smak miłości w tomiku Piotra Macierzynskiego "Zbiór zadań z chemii i metafizyki"

Piotr Macierzyński urodził się w 1971 roku w Łodzi. Pierwsze wiersze poety zostały opublikowane w gdańskim „Tytule” w 1993 roku. Poeta jest laureatem wielu konkursów poetyckich, m.in. im. Haliny Poświatowskiej czy Edwarda Stachury. Jego debiutancki tomik „Dance macabre oraz inne sposoby spędzania wolnego czasu” został wydany w 2001 roku. Twórczość Piotra Macierzyńskiego jest oryginalnym głosem pokolenia poetów urodzonych w latach siedemdziesiątych. Wiersze są nasycone cynizmem, ironią oraz specyficznym humorem. Poezja Macierzyńskiego zaprasza czytelnika do nieznanej przygody lekturowej, która pod warstwą błazenady i makabreski skrywa głębsze przesłanie. Warto zaznaczyć, że twórczość Macierzyńskiego często niesprawiedliwie jest odczytywana tylko przez obrazoburcze teksty. Karykatura i błazenada jest tylko powierzchowną warstwą, za którą autor całkiem poważnie zadaje pytanie o degradacje kultury, brak autorytetów i podstawowej hierarchii wartości we współczesnym świecie.

„Zbiór zadań z chemii i metafizyki” to czwarty tomik wierszy poety. Tomik dzieli się na trzy części: zbiór zadań z chemii, zbiór zadań z metafizyki i rozwiązania. Pierwsza z nich dotyka problemu współczesnej miłości, druga zaś próbuje odpowiedzieć na pytania teologiczne, zrozumieć a nawet objaśniać w dość kontrowersyjny sposób Biblię.

Poezja Piotra Macierzyńskiego dotyka problemów, z którymi boryka się współczesny człowiek. Gorzkie i cyniczne puenty często przybrane maską uśmiechu, wyrażają pewne prawdy o współczesności. W tomiku odnajdziemy zagubionego bohatera, który bezczelnie obnaży swoje najintymniejsze historie miłosne i odważnie wypowie się na temat religii i Boga. Bohater wierszy Macierzyńskiego jest bacznym obserwatorem otaczającego go świata. Obserwacje te chociaż ponure objawiają taką twarz współczesności, której wolelibyśmy nie znać i nie widzieć. Miłość u Macierzyńskiego często bardzo powierzchowna i oparta na fizycznym kontakcie objawia pustkę i samotność współczesnego kochanka. „Im lepiej poznaje kobiety/tym bardziej zaczynam rozumieć homoseksualistów” stwierdzi ponuro podmiot liryczny. Kolejne wersy wiersza zawierają gorzką ocenę dzisiejszej miłości:

„Kasia wyczytała gdzieś

że przeciętna Polka ma w życiu średnio

sześciu partnerów seksualnych

oczywiście chciała być ponad przeciętność”.

Kobiety bardzo często występują w twórczości Piotra Macierzyńskiego - po podmiocie lirycznym są głównymi bohaterkami tej tętniącej życiem poezji. Podmiot liryczny zakłada maskę błazna żonglując ironią i cynizmem, pod którą kryje się lęk i samotność. Samotność ta jest dotkliwsza i bardziej bolesna, bo jest odczuwana przy drugim człowieku. Ironia w wierszach Piotra Macierzyńskiego jest ucieczką przed wzruszeniem i wielkimi słowami, ucieczką przed banałem i ckliwością. Brutalizm tej poezji ukrywa wzruszenie i broni przed niepotrzebnymi słowami:

„organizm trzeźwieje z prędkością 0,2 promila na godzinę

gdy zapytała czy dałbym jej pieniądze na skrobankę

gdyby zaszła ze mną w ciąże

bo jeśli nie to jej przyjaciel dałby kasę

żeby usunęła moje dziecko

zacząłem trzeźwieć

z prędkością kosmiczną”.

Trywializacja uczucia, zagubienie gdzieś istoty związku dwojga ludzi, sprawia że kobieta w wierszu kieruje się bezduszną logiką. Twórczość Piotra Macierzyńskiego relacjonuje miłość, która jest wyzuta z prawdziwych wartości, zaskakuje swoją brutalnością i pustką:

„Kasia mówi że byłem dobry w sezonie jesienno-zimowym

Ale teraz wolałby normalnego mężczyznę”.

Miłość przypomina przymierzalnie, w której przymierza się potencjalnego kandydata na ukochanego. Jest chemiczna, sztuczna i powierzchowna. Sam tytuł tomiku opisuje miłość: zadania z chemii, czyli zadania polegające na procesach zachodzących raczej w mózgu i ciele, niż w sercu czy duszy. Ironia i dystans bronią bohatera wierszy przed bezsilnością, żalem i setką niewypowiedzianych słów. Historie kobiet i miłości są sprawnie przeplatane z różnorodnymi anegdotami i dygresjami. Bohaterki wierszy wręcz tętnią życiem, pulsują kolorami, są bardzo rzeczywiste. Dzięki temu możemy zobaczyć jaki świat otacza bohaterów wierszy.

Osoba mówiąca w wierszach wystawia ocenę dzisiejszym wartościom, zwraca uwagę na ludzi, którzy posługują się kodem językowym, obdartym z uczuć i emocji. Wiersze przesiąknięte są współczesnością a bohaterzy wciąż odprawiają rytualne tańce miłości, za którymi kryje się samotność i bezradność.